Om negen uur 's ochtends stond onze gids, Bambi, keurig op tijd voor het hostel om ons op te halen voor het paardrijden. We reden met haar mee naar het National Park om daar te gaan paardrijden. Terelj ziet er echt prachtig uit. Het is een groot National Park waar nomaden met kuddes geiten of paarden leven en nog op de traditionele wijze rondtrekken. Het gebied is bergachtig met grote stukken grasland waar af en toe een riviertje door heen stroomt met wat bomen erom heen. De temperatuur was met 20 graden perfect om te gaan paardrijden. We vertelden aan de gids dat we alleen nog niet zo heel veel ervaring hadden. Niet zo heel veel betekent hier: een uurtje voor Eva en nog niks voor mij. De gids keek ons even aan en zei misschien moeten we de eerste dag een training doen in plaats van meteen rond te gaan trekken. Dit leek ons ook een prima plan en om elf uur kwamen er twee Mongoolse jongetjes van 12 jaar, aan met onze paarden. We hadden kleine schattige Mongoolse paardjes verwacht maar dit was net iets anders. De paarden waren van normale grootte en net gevangen omdat ze de hele winter vrij mochten rondrennen in de vlaktes. Twee paarden dus die wel zin hadden om lekker een stukje te gaan rijden. Mam, maak je niet ongerust op het moment dat ik dit schrijf is de excursie al voorbij en we hebben alles dus overleefd :P. De Mongoolse jongetjes zouden ons die dag begeleiden. Van een training was niet echt sprake want ze spraken allebei geen Engels. Dus zijn we maar gewoon op dat paard gaan zitten en achter hen aan gaan rijden, terwijl zij onze paarden begeleiden met een touw. Het is even wennen om voor het eerst op een paard te zitten, want je schudt aardig heen en weer, maar wel een prachtige manier om door het natuurpark te rijden. De jongetjes ‘vertelden' ons dat het tijdens het draven makkelijker was om gewoon de hele tijd in het zadel te blijven staan. Dit was inderdaad zo, maar je moest er wel aardig je beenspieren voor gebruiken. Het rijden doen ze hier trouwens wel op een heel andere manier dan in Nerderland; zonder cap, laarzen enz en andere zadels, het continu staan in de zadels en dat je in je eerste lesje al over bergen gallopeerd is volgens ons ook vrij speciaal. Halverwege na ongeveer 10 km stopten we om bij een riviertje wat te gaan lunchen. Bambi was hier met een auto naar toe gereden dus aten we daar samen met die jongetjes een maaltijd, van lamsvlees met rijst en groentes . Na het middageten reden we weer verder over een heuvelachtig graslandschap. We reden met onze paarden gewoon achter de jongetjes aan, zonder begeleidend touw en het rijden ging eigenlijk best wel goed. Tijd dus om wat sneller te gaan : ) De jongetjes vonden dat ook wel leuk dus nadat het paard eerst alleen maar stapvoets reed lieten ze hem nu stukken draven en uiteindelijk ook nog even galopperen. Ja en dan stuiter je wel lekker op en neer op zo'n paard. Onderweg stopten we nog heel even om wat uit te rusten. Blijkbaar was het voor onze gidsjes ook wel vermoeiend want ze waren op de grond in slaap gevallen. Dit zag er best wel schattig uit maar na een tijdjes moesten we ze toch wel wakker maken omdat we weer verder moesten. Een beetje versuft keken ze ons aan toen we ze wakker maakten en wij vonden het best wel grappig om dit te zien. Zelfs de schurftige waakhond die ons vanaf het Tiara gerkamp had gevolgd viel erbij in slaap. Maar op de tocht kwamen we ook heel wat andere waakhonden van nomadenfamilies tegen en ‘onze' hond vond het nodig om elke hond te bijten en dat was best eng. De paarden leken zich gelukkig echter nergens druk om te maken. Uiteindelijk terug gereden naar het Tiara kamp waar we die nacht in een Ger zouden overnachten. We hadden met z'n tweeën een vierpersoons Ger dus dit was lekker ruim. Het bed in een Ger bestaat uit een houten plank met daarop een soort van laken en dekbed. Het koelt 's avonds erg hard af dus staken ze de houtkachel aan in de Ger en gingen eten. Tijdens het eten ontdekte Eva dat er iets in haar haar zat en er viel een beest uit... een enorme paardenteek! Gelukkig zat hij nog niet vast. Jeroen begon ook maar eens te voelen in z'n haar en vond ook een bobbeltje. Eva inspecteerde het en het bleek een zelfde teek te zijn.. maar deze zat wel vast. Gelukkig hadden we een tekentang (bedankt voor mamsen!) en verwijderde Eva de teek uit Jeroens nek. Vanaf nu checkten we dit regelmatig en vonden een dag later nog 2 teken, die niet vast bleken te zitten. Die nacht zijn we samen lekker in slaap gevallen, met z'n tweeen in een inimini bedje, nadat we de zon onder hebben zien gaan achter de bergen. Super romantisch :).